Vier ervaringsdeskundigen delen hun ervaringen op het gebied van toegankelijkheid in de maatschappij

"Echt een vakantie zonder zorgen"

Ria Neelen kan er niet over uit. Samen met haar man Toon was ze in juni een weekendje weg in Hotel de Moriaan in Oirschot. Het hotel doet mee aan het project ‘Een vakantie zonder zorgen in De Brabantse Kempen’, waarin ook Zet meewerkt en Joris Zorg de vereiste thuiszorg op de kamer biedt. “Geweldig”, geniet ze maanden later nog na.

“We hadden veel meegemaakt en dit kwam als een geschenk uit de hemel. We waren erg blij met de combinatie van de zorg die ik op locatie kreeg en de goed toegankelijke accommodatie. Heerlijk om je daar niet druk over te hoeven maken. Prettig was ook de spontane houding van de fotograaf die ons volgde tijdens ons verblijf. Ze voelde precies aan hoe ze met ons om moest gaan. Niet teveel kijken naar mijn rolstoel en mijn handicap, maar gewoon als mensen onder elkaar.”

Dat vond ze eigenlijk tekenend voor het hele verblijf. Het echtpaar uit Fijnaart kijkt dan ook terug op vele mooie momenten. De schade op het gebied van reizen wordt dit jaar goed ingehaald. Jaren zijn ze niet weg geweest en nu staat er ook nog een reis naar Noorwegen op stapel. Daar wordt eveneens veel geregeld door anderen.
Niet alleen qua toegankelijkheid, maar ook wat haar voeding betreft. Fantastisch vindt ze: “Als je weet dat anderen zo professioneel met jouw vakantie omgaan, dan heb je de rust in je kop om écht te genieten zonder zorgen!”

"Als je actief op zoek gaat, is er best veel mogelijk"

Jordy van Wingerden is een actieve gast. Hij zit op de scouting en is lid van SPRINT in Breda, een vereniging waar atleten met en zonder beperking gewoon naast elkaar sporten. En waar mogelijk ook met elkaar. Vorig jaar won hij drie gouden medailles op de Special Olympics en op het Sportgala Breda werd hij in zijn categorie uitgeroepen tot Sporter van het Jaar.

“Ook trekt hij graag met zijn driewieler eropuit”, zegt moeder Anneloes. “Meestal gaan Kees en ik dan samen mee, want alleen het verkeer in is voor Jordy geen optie.” Ze vindt dat er best veel mogelijk is, als je actief op zoek gaat en zelf wat moeite doet. Een uitstapje of vakantie bereidt het gezin grondig voor. “Zo checken we altijd de menukaart op internet, want Jordy heeft problemen met kauwen en ‘lastige ingrediënten’ kunnen dan op een teleurstelling uitlopen.

Ook letten we goed op hoogteverschillen en trappen als we ergens naar toe gaan. Soms via de website en soms zoekt Kees zelfs via Google Maps. De informatie die we vinden moet wel betrouwbaar zijn. Hierin vertrouwen we op de ondernemer en zijn we eigenlijk nog nooit teleurgesteld. Vooral in Duitsland maken ze veel werk van heldere informatie. In wandelgebieden staan borden waarmee ook mensen met een beperking uit de voeten kunnen, daar kan Nederland nog een puntje aan zuigen.”

"We zouden graag vaken de natuur in gaat, gewoon hier in de buurt"

“Mijn vrouw had boswachter moeten worden”, zegt Harold Rusland uit Breda. Zelf is hij ook een echte natuurliefhebber. Beide zijn visueel gehandicapt en zijn vrouw heeft daarnaast gehoorproblemen. Toen ze onlangs samen op vakantie waren in Ermelo, hebben ze met de aanwezige vrijwilligers heerlijk gewandeld en gefietst op de Veluwe. Harold heeft samen met een boswachter van Staatsbosbeheer ook al eens het wandelpad in Castelré gelopen, dat speciaal is aangepast voor mensen met een visuele beperking (zie foto’s).

“Dat was geweldig, maar het is een hele onderneming om er te komen. En bij ons in de buurt zijn ook prachtige bossen. Daar zouden we graag vaker van genieten, maar dat kunnen we dus niet alleen.

Natuurlijk kan ik best een keer een buurman vragen om mee te gaan, maar je wil mensen niet teveel belasten. Volgens mij kun je beter op basis van gedeelde interesses met iemand op pad gaan. Daar zou je per gemeente of streek een pool voor moeten organiseren.

Ik heb al contact gehad met IVN Mark en Dongen, of er misschien natuurgidsen zijn die als begeleider willen fungeren. Maar het kunnen ook gewoon mensen zijn die van wandelen houden. Ze hoeven ons echt niet thuis op te halen. We kunnen zelf met de deeltaxi naar het ontmoetingspunt komen. Je mag er zelf ook wel iets voor doen.”

"Snel praten is mijn grootste obstakel"

Tilburger Hüsnü Sengül is niet meer de snelle atleet van enkele jaren geleden. Ondanks zijn beperkingen aan arm en been was hij op de atletiekbanen haantje de voorste. Nu is hij vooral als vrijwilliger actief bij loopevenementen.

Zijn favoriete rol is die van parcoursbewaker tijdens de internationale Warandeloop in zijn woonplaats. Toch is hij zeker geen huismus. “Het reizen gaat mij eigenlijk zonder problemen af. Ik heb alleen last met trappen. Ik moet ook niet struikelen, want dan kom ik slecht weer omhoog. Waar ik op vakanties en dagjes uit meer last van heb, is dat ik vaak te snel praat. Ik weet dat ik dan slecht te verstaan ben. Als ik echt iets duidelijk moet overbrengen, bijvoorbeeld aan de telefoon, schrijf ik het op een briefje. Dan dwing ik mezelf om dit langzaam op te lezen en merk ik dat mensen mij veel beter begrijpen.”

Hüsnü heeft de zomerperiode van 2015 gevuld met vrijwilligerswerk op een vakantiekamp voor kinderen. In de Brabantse bossen zorgde hij voor sportief vermaak voor de kids. Ook hier is de beperking geen beletsel om de ‘held’ van zijn kamp te worden. Eind dit jaar gaat de in de volksmond met ‘Guus’ aangesproken Tilburger zelf op reis, naar Turkije.
“Niet om aan het strand te liggen, maar om mijn neef te helpen die daar een jongerenhuis runt.”