Blog van Miek van Dongen voor Dag van de Brabantse Omgevingsvisie van 12 mei jl.

Aan de slag met de Brabantse omgevingsvisie; een workshopruimte vol met mensen uit verschillende gemeenten en maatschappelijke organisaties, uit diverse sectoren. Een eerste oefening om scherp te krijgen waar inhoudelijk mogelijk nieuwe verbindingen en combinaties gelegd kunnen worden. Allemaal pakten we een kaart met daarop een ‘thema’ of een ‘trend’: “Hé hoi, ik vind jouw trend rond ‘technologie’ wel leuk. Dat zou ik weleens willen combineren met mijn thema ‘veiligheid’!” Ogenschijnlijk soms vreemde onderwerpen bij elkaar, maar goed voor een levendig gesprek. Direct valt op dat ieder vanuit zijn eigen referentiekader denkt en spreekt. Ja, taal is nog wel echt een ding; we lezen en horen echt niet zomaar hetzelfde. Alert gaan we verder!

We dagen onszelf en elkaar uit om op een onorthodoxe manier na te denken: alles mag, niets ligt vast. Het kost wel wat moeite om het oude denken, de vaste redeneringen los te laten. We merken dat visualiseren helpt! We tekenen en beschrijven onze dromen op driehoeken, waarmee we de kaart van Brabant gezamenlijk opvullen.

Onverwacht komen we gezamenlijk tot een verrassend kruispunt: we merken dat het onderzoeken van vernieuwende opties vastloopt op het systeem van de huidige normering. Hoeveel beter kan het worden als we de beleving van de mens centraal stellen?! Denk aan normen voor de luchtkwaliteit en leefbaarheid langs een weg. Die komen heus niet altijd overeen met wat mensen beleven. Zouden we nou juist die beleving ook uitgangspunt kunnen nemen? Laten we de mens centraal stellen!

Deze eerste exercitie levert ons energie op om door te gaan met het zoeken naar nieuwe combinaties en uitgangspunten, samen met (vooralsnog) onbekende partners. Want juist dat maakt ons nieuwsgierig!