kinder traktatie

Afgelopen week werd mijn zoon drie en moest er natuurlijk getrakteerd worden op het kinderdagverblijf. Terwijl ik druk bezig was met de traktatie, merkte hij terloops op: “Mama, Femke mag die snoepjes niet”.

Hoewel ik me dagelijks bezighoud met inclusie, had ik bij het maken van de traktaties niet stilgestaan bij kinderen met voedselallergie. Mijn zoon wel. Niet omdat hij al weet wat inclusie is, maar omdat hij niet beter weet. Van kleins af aan leert hij dat sommige kinderen niet alles mogen eten of niet alles kunnen, dat hoort erbij en samen lossen ze dat op.

Kortom, de sleutel tot een inclusieve samenleving ligt bij het onderwijs en de kinderopvang. Door kinderen van jongs af aan te laten zien dat niet iedereen hetzelfde is of hetzelfde kan, leren ze vanzelf om hier rekening mee te houden. Voor hen is het normaal.

Passend onderwijs krijgt hiermee een extra dimensie. We zorgen er hiermee niet alleen voor dat kinderen met een beperking gewoon mee kunnen doen. We zorgen er ook voor dat alle kinderen leren dat een inclusieve samenleving de normaalste zaak van de wereld is.

De volwassenen van de toekomst zullen niet vergeten om als stratenmaker de verlaagde stoeprand aan te leggen of om als beleidsmaker inclusief beleid te schrijven. Zij zullen als moeder van een driejarige peuter niet vergeten om bij de traktatie rekening te houden met kinderen met een voedselallergie.

Inclusie met de paplepel ingegoten krijgen, maakt een inclusieve samenleving in de toekomst vanzelfsprekend.

Francis Meulendijks is adviseur Sociale Inclusie bij Zet. Reageer op de blog van Francis via e-mail (fmeulendijks@wijzijnzet.nl).