8 december 2017

Het VN-verdrag als stok achter de deur in plaats van een stok om mee te slaan

Woensdag 29 november 2017 vond het eerste congres Gelijk = Gelijk plaats in de Jaarbeurs in Utrecht. Centraal stond de ratificatie van het VN-verdrag  en de toepassing van het VN-verdrag voor mensen met een beperking. Vanaf het eerste moment dat mijn collega Rob en ik binnenkwamen werd ons duidelijk dat er veel behoefte was aan dit congres en dat het onderwerp leeft. Er was namelijk een overweldigend aantal ervaringsdeskundigen aanwezig met een sterk geluid. Het was bijzonder om te observeren dat de locatie en de zaal goed bereikbaar was voor mensen met een rolstoel en alle presentaties te volgen waren voor mensen met gehoorproblemen. De techniek is in ieder geval een heel eind om iedereen te kunnen laten participeren in een inclusieve samenleving. Er was bijvoorbeeld iemand constant bezig met het typen van het gesproken woord. Helemaal goed inschatten of dit congres toegankelijk was voor iedereen kan ik zelf echter niet.

Ik herinner mij dan namelijk aan een belangrijke terugkerende zin tijdens het congres : nothing about us, without us. Om aan deze norm te voldoen wordt er voor een breed pallet aan projecten en opdrachten tegenwoordig ervaringsdeskundigheid gevraagd. An sich is het betrekken van ervaringsdeskundigheid in besluitvorming een positieve ontwikkeling is. Minder positief is dat er heel vaak zelfs geen kleine vergoeding beschikbaar voor deze ervaringsdeskundigheid. Dat zou echt moeten veranderen in een inclusieve samenleving, pas dan zitten we met elkaar op gelijk niveau.

Stone in the pond

Sinds de ratificatie van het VN-verdrag zijn er enkele positieve trends zichtbaar. Gemeenten zijn verplicht maar ook vaak gemotiveerd om gebouwen toegankelijker te maken en iedereen een plekje te bieden in een inclusieve samenleving. Een groot aantal gemeenten hebben al actie ondernomen op dit gebied maar er moeten nog meer gemeenten gaan aanhaken. Zet heeft brede ervaring op de thema’s toegankelijkheid en inclusief beleid en kan gemeenten ondersteunen bij het maken van een lokale inclusie agenda. Uiteraard altijd samen met ervaringsdeskundigen http://www.wijzijnzet.nl/participatie-en-toegankelijkheid/. Een inclusieve samenleving moet ergens beginnen en dan langzaam groter worden. Dit proces kan je vergelijken met het gooien van een steentje in het water, het steentje zelf heeft een klein effect maar er zullen grote kringen ontstaan rondom het kleine steentje. 

Long en windy road

Ondanks deze ontwikkelingen is het een “long en windy road” totdat mensen met een beperking dezelfde mogelijkheden hebben als mensen zonder een beperking. Het college van de rechten van de rechten van de mens gaat een grote landelijke bewustwordingsactie starten met grote ‘meedoen’ posters. Dit geeft aan dat willen overgaan tot concrete acties terwijl er ook nog veel aan bewustwording moet worden gedaan.

Als we sneller door het proces van een inclusieve samenleving willen vliegen is een stukje realisme en het allerlastigste : veel geduld nodig. Dit zal gaan met vallen en opstaan, soms moet er een stapje achteruit gezet worden om er twee vooruit te kunnen maken. Graag zou ik een beroep doen op samenwerking tussen een breed scala aan partijen zonder met de vinger te gaan wijzen. Vanuit de zaal kwam de suggestie om een lokaal café geen vergunning meer te verstrekken als er geen gehandicaptentoilet beschikbaar is. Als wij met z’n allen willen streven naar een inclusieve samenleving zou het intrekken van de vergunning een slecht signaal zijn en een voorbeeld van het wij tegen zij denken. Een café-eigenaar zou gastvrij moeten zijn naar iedereen en wanneer dat gehandicaptentoilet er niet is zou er samen naar een oplossing gezocht moeten worden. Best practices van hoe we het wel graag zouden zien moeten we nog meer met elkaar gaan delen, dat lijkt mij een veel positiever signaal.

En nu verder

Ik concludeer dat het zeer nuttig en zelfs noodzakelijk is in een inclusieve samenleving om een wettelijk kader te hebben in vorm van wetten en het VN-verdrag. Dit VN-verdrag kan helpen met zoeken naar meer draagkracht en het verbinden van partijen die iets willen betekenen voor mensen met een beperking. Het wettelijke kader moet denk ik gezien worden als stok achter de deur als duwtje in de goede richting maar zou niet gebruikt moeten als een stok om mee te slaan.

Laatste reacties

Geen reacties

Plaats uw reactie